คนดีที่โลกรอ (ว่าที่) คุณหมอเจี๊ยบ
จากนิตยสาร Seventeen ฉบับเดือนเมษายน 2552

ไส้กรอกสีเขียวคืออะไร  ทำไมถึงสร้างแรงฮึดให้อดีตนางสาวไทยปี 2549  เจี๊ยบ – ลลนา  ก้องธรนินทร์  ตัดสินใจเรียนหมอและเข้าประกวดนางสาวไทย  ต้องไปติดตามกันแล้ว

เจี๊ยบกับกิจกรรมเพื่อสังคม
• เป็นทูตวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว
• ทูต “มูลนิธิดวงประทีป”
• ประธานโครงการทำความดีถวายในหลวง
• ผลิตเก้าอี้ต้นแบบจากวัสดุเหลือใช้เพื่อน้องพิการ
• คณะกรรมมูลนิธิ โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮ้าส์ เพื่อช่วยเหลือเด็กไทยที่เจ็บป่วยทั้งทางร่างกายและจิตใจให้มีคุณภาพชีวิตและสุขภาพที่ดี

โรงพยาบาลกับไส้กรอกสีเขียว
    ตอนแรกเจี๊ยบไม่ได้อยากจะเรียนหมอเลยนะ เพราะเจี๊ยบขี้เกียจ เรียนไม่เก่ง ไม่ใช่คนรักเรียนค่ะ แต่ว่ามีอยู่วันหนึ่งเจี๊ยบได้ไปดูงานในโรงพยาบาลแถวบ้าน พอไปเห็น เฮ้ย! มันไม่ใช่แบบที่เราคิดไว้ เพราะส่วนใหญ่เวลาไปหาหมอเราก็ไปโรงพยาบาลเอกชนที่มีเก้าอี้ดีหน่อย
นั่งสบาย มีแอร์ มีทีวีให้ดู หมอก็เยอะ  รอแป็บเดียวก็ได้หา แต่พอไปตรงนั้นคนไข้มีเป็นร้อยเลย แต่หมอมีแค่ 2 คนคือหมอไม่พอ สักพักเห็นคนอุ้มลูกมา ระหว่างรอหมอเขาก็ออกไปกินข้าว ก็เห็นเขากินไส้กรอกสีเขียวๆ เป็นไส้กรอกที่น่ากลัวมาก เห็นแล้วฝังใจ คือถ้าเป็นเราคงไม่ซื้ออ่ะ แค่สีแดงสุดๆก็น่ากลัวแล้ว แต่นี่สีเขียวเลย แล้วก็มีคนป่วยมาแบบจะแย่อยู่แล้ว แต่ไม่ได้มาหาหมอเพราะหมอยังไม่ว่าง

    เวลานั้นมันเหมือนเป็นภาพแบบในหนังที่เราอยู่นิ่งๆแล้วมีคนวิ่งรอบๆตัวเรา  โอ้! เกิดอะไรขึ้น ทำไม! แล้วมันก็กลายเป็นความรู้สึกอยากช่วยขึ้นมา คือเห็นแล้วแจ๊กพอตเลยค่ะ เกิดแรงบันดาลใจ กลายเป็นคนดีขึ้นมาซะงั้น เจี๊ยบอาจดูเหมือนเป็นคนไร้สาระ บ้าๆบอๆ แต่จริงๆเป็นคนดีน้า คือมันรู้สึกว่าถ้าเจี๊ยบเป็นหมอนะจะรีบวิ่งไปหาเด็กคนนั้นแล้วถามว่าเป็นอะไร เดี๋ยวรักษาให้ตอนนี้เลย  หรือวิ่งไปหาป้าคนนั้น คนนี้ คืออยากให้คนเหล่านี้หายป่วยตอนนั้นเลย แล้วมันก็เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากได้อะไรตอบแทน แม้แต่คำขอบคุณ แค่เราไม่อยากเห็นเขาอยู่ในสภาพนั้น

ฟรีคลินิก... โครงการดีๆในฝัน
    เพราะไม่รู้จะช่วยพวกเขาอย่างไรดี คือเงินในกระเป๋าก็มีนะแต่จะจ้างให้ใครมารักษาล่ะเพราะหมอไม่มี คือมันรู้สึกอึดอัดที่เราทำอะไรไม่ได้ กลับบ้านมาเลยบอกแม่ว่าเจี๊ยบอยากเป็นหมอ แล้วก็เกิดไอเดียอีกอย่างตามมาเลย “ฟรี คลินิก” มันดูเว่อร์ไปใช่ป่ะ แต่ที่คิดไว้คือมันไม่ได้เปิดทุกวันไง เพราะถ้าเปิดทุกวันเจี๊ยบคงตายเหมือนกัน จะเอาอะไรกินล่ะทีนี้ ก็เลยคิดว่าจะเปิดเฉพาะเสาร์อาทิตย์ คิดว่ามันน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่า

    แล้วภาพที่เจี๊ยบเห็นเด็กกินไส้กรอกสีเขียว มันรู้สึกว่าคุณภาพชีวิตมันแย่  เจี๊ยบอยากให้คนที่ไม่มีเงินได้รับสิ่งดีๆเหมือนกับคนที่มีเงิน ซึ่งเจี๊ยบอาจไม่ได้ให้การรักษาเขาได้ดีเต็มร้อย หายาที่ดีที่สุดให้เขา แต่เจี๊ยบว่าการที่เราจัดสภาพแวดล้อมที่ดี พูดจาดีๆกับเขา มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาได้รับสิ่งดีๆเหมือนคนรวยได้ อยากให้ทุกคนในคลินิกช่วยเหลือกัน ไม่ใช่แค่หมอ อย่างเจี๊ยบมีแฟนคลับคนหนึ่งเป็นนักดนตรี ก็บอกเขาว่าถ้าเจี๊ยบเปิดฟรี คลินิกก็อยากให้เขามาเล่นให้คนไข้เจี๊ยบฟัง เขาก็จะมา อีกคนเป็นบรรณารักษ์ แฟนคลับตัวยง ก็จะมาช่วยทำทะเบียนให้ แล้วก็อยากให้มีการเสิร์ฟอาหารฟรีไปด้วย อาจไปเหมาร้านนี้มาเพื่อเลี้ยงคนไข้ หรือใครอยากมาทำบุญเลี้ยงอาหารก็ได้ คนไข้จะได้ไม่ต้องซื้อไส้กรอกสีเขียวมากิน!

ครอบครัว  แหล่งบ่มเพาะความดี
    คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่เคยบอกนะว่าโตขึ้นลูกจะต้องช่วยสังคม ต้องไปทำโน่นทำนี่ แต่ด้วยการเลี้ยงดูแบบให้เราเป็นคนเห็นใจคนอื่น อย่างตอนเด็กๆวันเกิดเจี๊ยบคุณแม่ก็จะพาไปบ้านเด็กอ่อน ไปแจกอาหารให้เขา ตอนเด็กๆเราก็ไม่รู้หรอก  แต่มันก็ซึมเข้ามา จริงๆแล้วคุณแม่จะชอบส่งคนเรียน คุณแม่จะเอามาเล่าแบบแสดงความยินดีกับคนๆนั้นให้เราฟังบ่อยๆ ว่าเนี่ยคนที่แม่ส่งเขาเรียน เขาเรียนจบแล้วนะ คนตาบอดคนนั้น ตอนนี้เป็นครูแล้ว เราฟังแล้วก็ดีใจตาม

นางงาม... เส้นทางสานฝัน
    พอเราสอบติดหมอ มันก็เป็นหลักประกันหนึ่งว่าความฝันเรื่องฟรีคลินิกของเราน่าจะเป็นจริงได้ และตอนปี 1 มันมีการประกวดนางสาวไทย เจี๊ยบก็ไม่ได้สนใจหรอก เพราะเป็นคนไม่สนใจเรื่องความสวยงามอยู่แล้ว แต่แม่ก็บอกว่าไม่ลองไปสมัครดูหน่อยเหรอ ไม่ได้ไม่เป็นไร ก็ได้ประสบการณ์ แต่ถ้าได้คนจะให้ความสนใจ และการช่วยเหลือก็จะทำได้ง่ายขึ้น

อีกหนึ่งโครงการในฝัน
    เจี๊ยบอยากช่วยช้างที่เดินตามถนน คือเห็นแล้วมันหงุดหงิดน่ะ มันเจ็บเท้า  กินก็น้อย เวลาเห็นก็จะโทรแจ้งตำรวจ คืออย่างน้อยเราก็ได้ทำอะไรบ้าง ถ้าตอนนี้ใครมีโครงการเกี่ยวกับเรื่องช้าง เจี๊ยบพร้อมช่วยเต็มที่ ซึ่งมันไม่ใช่แค่เรื่องช้าง  แต่เป็นเรื่องของควาญช้างด้วย เพราะถ้าเอาช้างเขาไปเขาก็ไม่มีงาน ต้องเป็นโครงการต่อเนื่องหน่อย อาจเอาช้างไปปล่อยป่าแล้วจ้างควาญช้างให้คอยดูแล  และอีกโครงการที่คิดไว้คืออยากช่วยหมาแมวตามถนน เห็นแล้วสงสาร อยากมีที่กว้างๆแล้วเอาเขาไปวิ่งในนั้น ใช้ชีวิตของหมาแมวอย่างมีความสุข

ทำดีได้ง่ายๆสไตล์เจี๊ยบ

ไม่สร้างภาระ
    หากเราไม่มีศักยภาพพอที่จะไปทำเพื่อคนอื่น การทำเพื่อตนเอง ไม่สร้างความเดือดร้อน ทำหน้าที่ของตนเองอย่างดี ไม่ทำเลว แค่นี้ก็ทำให้เราไม่เป็นทุกข์ แถมยังช่วยให้สังคมเจริญได้ด้วย

เรื่องเล็กๆก็สร้างความสุขใจได้
    การช่วยเหลือคนอื่นแม้เรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างจูงคนแก่ข้ามถนน ช่วยส่งคนตาบอดขึ้นรถเมล์ แค่นั้นก็เป็นการทำดี ทำให้เรายิ้มคนเดียวได้แล้วล่ะ

มีน้ำใจให้กันเสมอ
    ไม่จำเป็นต้องช่วยด้วยเงินเสมอไป แค่มีน้ำใจช่วยด้วยแรงกาย หรือแค่ยิ้มให้กันแม้กับคนที่เราไม่รู้จัก มันก็ทำให้ทั้งเราและเขามีความสุขแล้ว